Stadsiftar, typisch gevalletje onzinsubsidie.

maandag, 06 september 2010 15:20

De Grieken zijn Grieks katholiek, de Zweden komen uit een communistisch nest, De Surinamers zijn christelijk, de Engelsen agnostisch en de Italiaan hedonist. De Nederlanders in de straat hebben levensbeschouwelijk verschillende opvattingen, uiteenlopend van gereformeerd tot vrolijk orthodox, van ietsisme tot niksme.

De Grieken spreken Engels en vertrekken over een paar weken naar een ander land. Ze zoeken niet veel contact, maar groeten vriendelijk en maken op hun manier onderdeel uit van de buurt. De Zweden wonen er nu ruim een jaar en spreken al verdomd goed Nederlands. Vanaf het moment dat ze hier kwamen, nodigden zij buren uit om kennis te maken en samen te eten. Zo leerden zij als vanzelf het woordje 'gezellig'. De Surinamers zijn vernederlandst, zonder hun Surinaamse identiteit te verliezen. De Engelsen zijn Engels, en dat is meteen hun charme. Ze nemen deel op hun manier en zijn uitstekend te verstaan. Harde werkers overigens, maar altijd leuk om met ze naar de Ierse pub te gaan op z'n tijd. De Italiaan? Die is de fantastische eetgewoonten van z'n ouders helaas wat kwijtgeraakt. Volledig verkaasd, maar meer Gouds dan Parmezaans. En de Nederlanders? Spreken Nederlands onderling, Engels wanneer het nodig is, en helpen de niet-Nederlanders met het leren van de Nederlandse taal.

Bijna ieder jaar organiseren we samen een straat-BBQ. Iedereen kan meedoen, maar hoeft niet. Toch komen er steeds zo'n 50 mensen bij elkaar om samen te eten. Bij eten stopt het echter niet. Er wordt volop gepraat, over hoe we de ouderen in de buurt kunnen helpen, over voetbal, zwangerschappen, geboortes, echtscheidingen, sterfgevallen, politiek, levensbeschouwing, werk en over een gestolen bakfiets. En natuurlijk wordt er hier en daar wat over elkaar gepraat. Het leuke is dat we veel van elkaar leren: standpunten, denkbeelden, interesses worden bediscussieerd, uiteraard gelardeerd met een gezonde dosis Haagse Humor.

Door de straat-BBQ komen de mensen ook regelmatig bij elkaar op feestjes. En als mijn kinderen zich op straat misdragen, dan worden ze door de buren op hun gedrag aangesproken. Dat doe ik ook bij mijn buurkinderen. Ze weten waar ze aan toe zijn en hebben volledige vrijheid om binnen de gestelde grenzen te doen wat ze leuk vinden.

Het klinkt ideaal, wat ik hierboven beschrijf. En toch is het waar, het bestaat echt. Ontmoeting, Dialoog, Mantelzorg, interreligieuze en –ideologische contacten, en dat zonder subsidie.

Maar als mensen niet willen deelnemen, als ze elkaar beperken, als ze niet open staan voor elkaar, dan helpen zelfs geen 1000 gesubsidieerde stadsiftars om de situatie in mijn straat ook maar enigszins te benaderen. En ik ben geen geluksvogel, ik heb er namelijk met mijn buren hard voor gewerkt.

Om vervolgens in het AD te moeten lezen dat bij de stadsiftar sinds vorig jaar mensen niet meer bij onbekenden aan tafel zitten... Ontmoeting, dialoog, integratie, zei u? Best hoor, maar niet met onbekenden!

Afschaffen dus deze onzinsubsidie!

Machiel de Graaf, woordvoerder integratie